WEBVTT

00:00:00.300 --> 00:00:02.166
อาเหยา ท่านอย่าโกรธไปเลย

00:00:02.733 --> 00:00:04.133
เป็นเพราะนังสารเลวหลินเมี่ยวเมี่ยวนั่น

00:00:04.433 --> 00:00:05.633
ส่งคนมาบอกว่าตัวเองจะตาย

00:00:05.633 --> 00:00:06.433
เราถึงได้ไปหานาง

00:00:06.833 --> 00:00:09.466
ท่านอ๋อง ท่านเป็นห่วงแม่นางหลิน

00:00:09.466 --> 00:00:10.300
หม่อมฉันเข้าใจได้

00:00:10.666 --> 00:00:12.300
แต่ท่านไปหานางบ่อยเกินไป

00:00:13.266 --> 00:00:14.700
พวกบ่าวไพร่ก็นินทากัน

00:00:14.700 --> 00:00:16.166
จนเรื่องมาถึงหูหม่อมฉันแล้ว

00:00:16.600 --> 00:00:17.866
ใครกล้าพูดมาก

00:00:17.866 --> 00:00:19.500
เราจะตัดลิ้นมันทิ้ง

00:00:20.433 --> 00:00:21.233
ท่านอ๋อง

00:00:21.666 --> 00:00:23.500
หม่อมฉันแค่เป็นห่วงท่าน

00:00:23.866 --> 00:00:24.800
เพราะเรื่องของแม่นางหลิน

00:00:24.833 --> 00:00:27.466
ท่านถึงได้บาดหมางกับฝ่าบาท

00:00:27.666 --> 00:00:29.333
เรากำลังจะคุยกับเจ้าเรื่องนี้พอดี

00:00:29.733 --> 00:00:30.533
เจ้าก็รู้

00:00:31.033 --> 00:00:32.466
ถึงเราจะเป็นหลานของฝ่าบาท

00:00:32.466 --> 00:00:33.933
แต่ฝ่าบาทก็ไม่เคยโปรดเรา

00:00:34.300 --> 00:00:36.100
ถึงขั้นคิดจะถอดถอนเราออกจากตำแหน่ง

00:00:36.466 --> 00:00:37.733
อีกไม่กี่วันในงานเลี้ยงหลวง

00:00:37.733 --> 00:00:38.933
ฝ่าบาทจะปูนบำเหน็จ

00:00:38.933 --> 00:00:39.933
ให้ผู้มีความชอบในศึกทางเหนือ

00:00:42.066 --> 00:00:43.900
ถ้าอย่างนั้นท่านอ๋องก็มีความชอบสูงสุดสิเพคะ

00:00:44.900 --> 00:00:46.000
ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ

00:00:46.200 --> 00:00:47.466
แต่ในสนามรบ

00:00:47.466 --> 00:00:49.100
เราต้องขอบคุณท่านพี่ของเจ้าที่คอยดูแล

00:00:49.666 --> 00:00:51.100
ตอนนี้เราเป็นสามีของเจ้า

00:00:51.100 --> 00:00:54.200
หากในงานเลี้ยงพระราชทานรางวัลสามารถ

00:00:54.233 --> 00:00:55.466
ท่านอ๋อง

00:00:55.466 --> 00:00:56.333
หม่อมฉันเข้าใจแล้ว

00:00:56.333 --> 00:00:58.266
งั้นหม่อมฉันจะไปคุยกับท่านพี่เอง

00:00:58.300 --> 00:01:00.166
ให้ท่านพี่ยกความชอบให้ท่าน

00:01:00.433 --> 00:01:01.533
ถึงตอนนั้นต่อหน้าฝ่าบาท

00:01:01.533 --> 00:01:02.866
จะได้ช่วยทูลชมท่าน

00:01:02.900 --> 00:01:03.633
ดีหรือไม่เพคะ

00:01:03.666 --> 00:01:05.066
ดีมาก อาเหยา

00:01:05.066 --> 00:01:06.600
มีแต่เจ้าที่เข้าใจใจเราที่สุด

00:01:07.200 --> 00:01:08.000
จริงสิ

00:01:08.000 --> 00:01:09.533
เรายังไม่ได้เข้าหอกัน

00:01:09.533 --> 00:01:10.400
งั้นก็คืนนี้เลยเป็นอย่างไร

00:01:12.400 --> 00:01:15.833
ท่านอ๋อง สองสามวันนี้หม่อมฉันติดไข้หวัด

00:01:15.833 --> 00:01:17.833
ร่างกายไม่ค่อยสบายเพคะ

00:01:17.833 --> 00:01:20.433
คงปรนนิบัติท่านอ๋องไม่ได้

00:01:20.733 --> 00:01:21.566
เจ้าไม่เต็มใจ

00:01:22.333 --> 00:01:23.866
ดูท่าว่าที่หลินเมี่ยวเมี่ยวพูดเป็นเรื่องจริง

00:01:24.200 --> 00:01:25.900
เจ้าลอบคบชู้จริง ๆ ด้วย

00:01:26.466 --> 00:01:27.733
มันเป็นใครกันแน่

00:01:27.800 --> 00:01:30.800
ท่านอ๋อง ในใจหม่อมฉันมีแต่ท่านมาโดยตลอด

00:01:30.800 --> 00:01:32.133
จะลอบคบชู้กับคนอื่นได้อย่างไรเพคะ

00:01:32.133 --> 00:01:32.933
ท่านอ๋อง

00:01:33.500 --> 00:01:35.733
แล้วทำไมเจ้าถึงไม่ยอมเข้าหอกับเรา

00:01:35.733 --> 00:01:37.566
อย่าเอาข้ออ้างพวกนี้มาอ้างกับเรา

00:01:37.600 --> 00:01:38.333
อย่า

00:01:43.666 --> 00:01:44.466
ฝ่าบาท