WEBVTT

00:00:05.666 --> 00:00:06.866
เจ็บเข่าหรือเพคะ

00:00:09.866 --> 00:00:11.466
คุณหนู แผลที่ขากำเริบอีกแล้วเพคะ

00:00:11.466 --> 00:00:12.800
ให้บ่าวช่วยทายานะเพคะ

00:00:17.666 --> 00:00:19.100
ส่งมาให้เรา

00:00:29.266 --> 00:00:31.133
ท่านอ๋อง เจ็บเพคะ

00:00:33.533 --> 00:00:35.000
ต่อให้สวดภาวนาให้เรา

00:00:35.033 --> 00:00:36.833
ก็ไม่เห็นต้องคุกเข่าจนเป็นแบบนี้

00:00:36.833 --> 00:00:38.300
ในฐานะคู่หมั้น

00:00:38.300 --> 00:00:40.100
การสวดภาวนาให้สามีที่ไปออกรบ

00:00:40.100 --> 00:00:41.500
เป็นสิ่งที่หม่อมฉันสมควรทำอยู่แล้วเพคะ

00:00:43.733 --> 00:00:45.566
หลินเมี่ยวเมี่ยวเป็นหมอหญิงที่ช่วยชีวิตเราไว้

00:00:45.600 --> 00:00:47.500
เมื่อครู่นางก็ไม่ได้ตั้งใจ

00:00:47.500 --> 00:00:48.600
เจ้าอย่าไปโกรธนางเลย

00:00:49.933 --> 00:00:50.833
อื้ม

00:00:50.866 --> 00:00:51.866
ในเมื่อเจ้าไม่เป็นไรแล้ว

00:00:51.866 --> 00:00:53.333
เรายังมีราชการทหารต้องจัดการ

00:00:53.333 --> 00:00:54.000
ขอตัวก่อน

00:00:54.800 --> 00:00:55.666
ท่านอ๋อง

00:01:00.266 --> 00:01:01.000
ท่านอ๋อง

00:01:01.033 --> 00:01:02.833
หม่อมฉันไม่มีบิดามารดาอยู่ข้างกาย

00:01:02.833 --> 00:01:05.300
ท่านคือที่พึ่งเดียวของหม่อมฉัน

00:01:09.700 --> 00:01:12.000
ท่านอ๋อง หม่อมฉันเสียมารยาทแล้ว

00:01:12.033 --> 00:01:13.233
ท่านรีบไปทำธุระเถอะเพคะ

00:01:14.066 --> 00:01:15.866
นางผูกพันกับเราถึงเพียงนี้เชียวรึ

00:01:15.866 --> 00:01:17.533
ถึงกับคุกเข่าเพื่อเราจนเป็นแผล

00:01:21.233 --> 00:01:21.900
อาเหยา

00:01:23.866 --> 00:01:25.066
เรื่องงานทหารไว้ค่อยทำทีหลัง

00:01:25.066 --> 00:01:26.666
เราอยู่คุยเป็นเพื่อนเจ้าก่อน

00:01:36.233 --> 00:01:38.166
นังเมิ่งเหยานี่เสแสร้งเก่งชะมัด

00:01:38.200 --> 00:01:39.800
ขนาดข้ายังโดนมันปั่นหัว

00:01:39.800 --> 00:01:42.500
แม้แต่ท่านอ๋องยังถูกนางรั้งตัวไว้ได้

00:01:42.500 --> 00:01:44.400
ตัวหายนะเช่นนี้เก็บไว้ไม่ได้เด็ดขาด

00:01:44.533 --> 00:01:45.633
แต่ว่าคุณหนูเจ้าคะ

00:01:45.666 --> 00:01:47.266
นั่นเป็นสมรสพระราชทานจากฝ่าบาทนะเจ้าคะ

00:01:47.266 --> 00:01:48.466
จะขัดขวางได้อย่างไร

00:01:50.433 --> 00:01:52.566
แล้วถ้าเมิ่งเหยาเสียความบริสุทธิ์ก่อนแต่งงานล่ะ

00:01:53.633 --> 00:01:54.666
ในสมัยโบราณ

00:01:54.666 --> 00:01:56.533
การที่สตรีเสียพรหมจรรย์ถือเป็นโทษมหันต์

00:01:59.833 --> 00:02:01.100
เจ้ากลับไปที่จวนตระกูลหลิน

00:02:01.100 --> 00:02:02.033
ไปบอกท่านพี่ใหญ่

00:02:02.066 --> 00:02:04.066
ว่านางเมิ่งซื่อนั้นงดงามล่มเมือง

00:02:04.066 --> 00:02:05.933
ข้าช่วยให้เขาได้นางมาครองได้

00:02:05.933 --> 00:02:07.333
เจ้าค่ะ

00:02:07.733 --> 00:02:08.800
เมิ่งเหยา

00:02:08.833 --> 00:02:11.333
เจ้าถูกลิขิตให้เป็นแค่ตัวประกอบ

00:02:11.333 --> 00:02:13.600
เป็นแค่บันไดให้ข้าเหยียบขึ้นไปเท่านั้น

00:02:28.033 --> 00:02:29.733
คุณหนู เป็นอย่างที่ท่านว่าจริงๆเจ้าค่ะ

00:02:29.733 --> 00:02:31.366
เสี่ยวชุ่ยไปที่จวนตระกูลหลินแล้วเจ้าค่ะ

00:02:31.733 --> 00:02:33.166
พวกมันคิดจะทำอะไรกันแน่

00:02:35.300 --> 00:02:37.000
หลินเจี้ยนเหวินปีนกำแพงยามวิกาล

00:02:37.033 --> 00:02:39.366
เมิ่งเหยาเสียพรหมจรรย์ก่อนวิวาห์อย่างน่าเวทนา

00:02:40.500 --> 00:02:41.233
คัมภีร์ชะตา

00:02:41.266 --> 00:02:43.566
นี่คือชะตากรรมที่เจ้าลิขิตให้ข้างั้นรึ

00:02:45.600 --> 00:02:46.400
ไม่ต้องห่วง

00:02:47.466 --> 00:02:48.733
รีบเอาแหวนหยกวงนี้ไป

00:02:48.733 --> 00:02:49.933
ที่ธนาคารเฉียนหยวน

00:02:49.933 --> 00:02:52.333
ถึงตอนนั้นจะมีคนช่วยข้าคลี่คลายสถานการณ์เอง